Rewiry gajowego Maruchy

kopista · Gość

BIBULAkropkacom

Żydowski ruch roszczeniowy: "Idźcie i odbierzcie naszą własność"... przekupując polskich polityków!

Shlomo Taub z Izraela, określany jako założyciel zarejestrowanej w Polsce organizacji mającej na celu "restytucję mienia żydowskiego w Polsce", udzielił wywiadu izraelskiemu radiu Israel National Radio i w ostrych słowach wezwał do jak najszybszego "odebrania mienia z rąk władz administracyjnych, głównie w Polsce, zarządzających majątkiem żydowskim".[1]

"Musimy pamiętać" - mówi Taub - "że przed wojną w Polsce było 3.5 miliona Żydów, a po niej ocalało tylko 280- do 300-tysięcy. Życie zostało wymazane, ale własność - nie, i ona tam ciągle jest. Wzywamy do uświadomienia sobie tego. Uświadomienie - oto motto naszej działalności. Prawo tych 280 tysięcy ocalalych do odebrania swojej własności, nigdy nie zostało zmazane ani zniszczone. Własność tam jest i jest używana. Mówimy więc: idźcie i odbierzcie ją, lub co najmniej pozwijcie o nią do sądu - w innym przypadku będzie stracona na zawsze. Czas jest absolutnie najważniejszy tutaj."

Pan Taub opowiada, że włączył się w ruch "restytucji mienia żydowskiego w Polsce" po swoim własnym doświadczeniu, gdy wbrew przestrogom swoich rodziców, przyjechał z powrotem do Polski. "Nam dzieciom zawsze wpajano, że nigdy już nie powinniśmy dotykać tego [mienia], bo jest poniżej naszej godności by dotykać polskiej ziemi"[2] - wspomina Taub, urodzony w Polsce i mieszkający po wojnie w Krakowie ("a rodzice posiadali tam posiadłości") do 1951 roku, kiedy to z rodziną wyjechał do Izraela. Około 10 lat temu pan Taub przyjechał do Polski i zdecydował się "zobaczyć swoją rodzinną własność". "Pojechałem więc i zobaczyłem piękne domy w centrum Krakowa, w żydowskiej dzielnicy. Domy były w dobrym stanie, z Polakami mieszkającymi w nich. Nie wiedzialem czy zdawali sobie oni sprawę kto jest właścicielem. Sprawdziłem też, że moi rodzice byli cały czas zapisani w księgach jako właściciele, a władze administracyjne zarządzały tylko własnością w imieniu nieobecnych właścicieli." - mówi Taub, który przystąpił od razu do działania. "Było mi bardzo łatwo udowodnić, że jestem spadkobiercą, ale musialem znaleźć miejscowe biuro prawnicze chcące dla mnie pracować. Zajęło mi dwa lata aby sąd orzekł zwrot tych dwóch pięknych domów w Krakowie. W tym czasie inni zapytywali mnie: 'Słuchaj Shlomo, może znajdziesz naszą własność w Łodzi albo i w innych miejscach?' I tak właśnie narodziła się organizacja Legacy."

Pierwsze biuro organizacji Legacy (polishlegacykropkaorg) powstało w Krakowie, "a następnie otworzyliśmy jedno w Warszawie, potem w Pradze, a teraz działamy w Rumunii i w Niemczech."

Taub jest zaniepokojony tym, że "w 60 lat po Holokauście, tyle żydowskich własności w Europie nie zostało zwróconych ich żydowskim wlaściclelom." "Jest dużo organizacji zajmujących się restytucją i kompesacją" - mówi Taub - "takie jak Jewish Agency, Bnai Brith, Kongres, itp., ale oni nic nie robią a dokumenty tylko zbierają kurz leżąc na półkach; klienci przychodzą później do mnie z tymi zakurzonymi aktami... Niestety, jest tam cały czas 40-miliardowa własność żydowska, leży nieruszona. A rząd izraelski w 2005 roku ocenił to na jeszcze większą sumę..."

Taub krytykuje również polskie rządy, które "grają cynicznie. Prawie każdego roku powstaje w Polsce nowy rząd i ich Premier wychodzi z nowymi pięknymi zaproszeniami do Żydów. Najnowszy polski Premier na przykład, ten wybrany w listopadzie zeszłego roku, zaoferował rekompensatę, ale powiedział, że będzie to minimalny procent prawdziwej wartości, na dodatek wypłacany i rozłożony na wiele lat. Chcą aby ludzie czekali w kolejce, próbowali dowodzić swojej własności, przynosili wszystkie dokumentacje, a potem, jeśli uda im się, mają otrzymać minimalną wartość. [...]"

Proces nie jest jednak ani prosty ani tani, podsumowuje Taub: "Czasami przedstawiciele władzy muszą być specjalnie wynagrodzeni; jakby to powiedzieć: trzeba przemówić do nich w ich własnym języku. Będą też inne koszty i to należy przygotować bardzo drobiazgowo, krok po kroku. Musimy pracować z prawnikami w Polsce, przyszli właściciele muszą udowodnić, że są spadkobiercami ostatnich właścicieli, a to nie jest łatwe i nie zawsze możliwe. Ale w końcu może to przynieść wielki zysk. Z każdych dziesięciu przypadków, dwa czy trzy kończą się sukcesem, co myślę jest dobrym wskaźnikiem - a te własności warte są setki tysięcy dolarów lub więcej."

"Nie wspominając aspektu moralnego" - dodaje prowadząca rozmowę w izraelskim radio Eve Harow - "Nie próbując odebrać tej własności, umożliwiamy sytuację, w której umożliwiamy również mordercom przejęcie jej, jak w przypadku króla Achaba" [starożytnego króla Izraela - biblijny symbol niegodziwości] [3].

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji BIBUŁY

PRZYPISY - brzmienie po angielsku wypowiedzianych słów:

1. "efforts to help Holocaust-era Jews reclaim their long-lost property from the hands of absentee-owner administration authorities, mostly in Poland."

2. "we [the children] were always told that we shouldn't go touch it because it was unworthy for us to step on Polish soil."

3. "By not trying to claim these properties, we are allowing a situation of allowing the murderers to inherit as well, as in the case of King Ahab."

Azar · Gość

Żydowska skrucha?

Notorycznie Żydzi kultywują mit, że zawsze są krzywdzeni przez gojów. Żydzi sami nienawidzą okazywania skruchy, za krzywdy wyrządzane przez Żydów innym. Faktycznie ofiary krzywd wyrządzonych przez Żydów, są nagminnie przez nich nienawidzone. Stąd pochodzi niesłychana nienawiść do chłopów polskich i ukraińskich w literaturze żydowskiej. Lata terroru Jakuba Bermana, w czasie dziesięcioletnich rządów żydowskich w Polsce z ramienia Sowietów, oraz działalność żydowskiego ruchu roszczeniowego, są obecnie powodem stałych napaści żydowskich na Polaków, w prasie kontrolowanej przez Żydów.

Profesor Kevin MacDonald opisuje w swojej książce o Żydach pod tytułem "Kultura Krytyki" jak w powojennych państwach satelickich, Żydzi kierowali sowieckim aparatem terroru. W Polsce, czynił to Jakub Berman, który mianował Żydów na kluczowe stanowiska w komunistycznym aparacie terroru. Starsi Polacy pamiętają lata terroru Jakuba Bermana. Podobnie w Rosji, po rewolucji, Żydzi pomagali stworzyć aparat terroru, w tradycji "tysiącletniego terroru rabinów", który trwał do połowy 19go wieku i jest szczegółowo opisany przez profesora Izraela Shahak'a.

W Polsce, po 1944 roku, szalał przez 10 lat terror Jakuba Bermana, który mordował dziesiątki tysięcy patriotów polskich i przygotowywał na masowe zesłanie żołnierzy Armii Krajowej do Rosji. Jak pogodzić książki J. T. Grossa, z tymi faktami historycznymi i z perfidnym oczernianiem Polaków przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, za pomocą przeprosin i skruchy, podczas gdy w rzeczywistości Żydzi, którzy przeżyli wojnę masowo mordowali Polaków w ramach aparatu terroru Jakuba Bermana.

Taktyka ogłupiania społeczeństwa polskiego jest dobrze zilustrowana w sugestywnym tekście Kwaśniewskiego, który występując w jarmułce powiedział, że wraża przeprosiny i skruchę "w imieniu tych Polaków, którym sumienie nakazuje tak postąpić". Był to tekst na użytek wewnątrz Polski. Inaczej pisano w Izraelu i w USA, gdzie media podały, że w imieniu państwa polskiego, prezydent Polski, wyraził wobec wszystkich Żydów na świecie przeprosiny i skruchę.

Ukryto fakt, że zbrodnie w Jedwabnem, były dokonane przez "sonder komando" z Ciechanowa, pod dowództwem Hauptsturmfuerer'a Hermann'a Schaper'a, który był skazany po wojnie w Niemczech, na sześć lat więzienia za tą zbrodnię, w dokonaniu której Niemcy użyli około 400 litrów benzyny, do podpalenia zarekwirowanej stodoły i zastrzelili Żydów, którzy nieśli części rozbitego betonowego pomnika Lenina. Jak wiadomo wówczas Polacy w Jedwabnem nie mieli ani benzyny ani broni palnej, których posiadanie było zabronione pod karą śmierci.

Istnieje fałszywa propaganda, krytykowana przez profesora Mac Donalda "że Żydzi bolszewicy nie identyfikowali się z Żydami". Bogaci bankierzy żydowscy w Nowym Jorku finansowali rewolucję bolszewicką i byli dumni z nieproporcjonalnie wielkiej ilości Żydów w rosyjskim ruchu rewolucyjnym. Mówił o tym z dumą Jacob Schiff, któremu później rząd Lenina zwrócił wielokrotnie pieniądze otrzymane, na opłatę zorganizowanych band zbrodniarzy w celu dokonania puczu bolszewickiego w ST. Petersburgu.

Obecnie, ponad 90 lat po puczu bolszewickim i po upadku Związku Sowieckiego, Polacy są w nienawiści Żydów na drugim miejscu po Palestyńczykach. Od czasu powstania państwa Izrael jest kolej na szczególną żydowską nienawiść do Palestyńczyków, w nieludzki sposób traktowanych w czasie tworzenia państwa Izrael i umacniania go.

Na tym tle wyjątkowym zdarzeniem jest skrucha okazana w Anglii, przez główne zrzeszenie Żydów brytyjskich, pod adresem islamskiej charytatywnej organizacji Interpal, którą Żydzi ci określili jako organizację terrorystyczną i z tego powodu zostali pozwani do sądu. Przed ostateczną rozprawą zrzeszenie Żydów przeprosiło Interpal i wyraziło skruchę.

Interpal działa na terenie Palestyny i stara się ratować Arabów nieludzko traktowanych przez ekstremistów żydowskich, rządzących w Izraelu. Inerpal zbiera fundusze na służbę zdrowia i szkoły na terenach palestyńskich. Tymczasem na terenach Palestyny, okupowanych przez armię Izraela, Żydzi zbudowali wielką ścianę getta arabskiego i uruchomili 500 rogatek, które paraliżują poruszanie się Palestyńczyków, oraz zbudowali nielegalne osiedla dla 400,000 nielegalnych osadników. Podczas obecnych aktów terroru stosunek strat w ludziach jest 1:40 na korzyść Żydów.

Miliony Palestyńczyków żyją na wygnaniu i państwo Izrael absolutnie nie zgadza się na wypłatę jakichkolwiek odszkodowań za zbrodnie popełnione przez Żydów na Arabach, jak również za stałe gwałcenie prawa międzynarodowego i rezolucji ONZ, potępiających bezprawie i mordy dokonywane na Palestyńczykach.

Tymczasem fałszywa propaganda żydowskiego ruch roszczeniowego i jednoczesne ukrywanie masowych zbrodni żydowskich w ramach terroru komunistycznego, doprowadziło do takiego stanu rzeczy, że o ile zbrodniarzy hitlerowskich postawiono pod sąd, o tyle zbrodniarzy- komunistów przed żadnym sądem nie postawiono. Stało się tak z powodu wielkiego udziału Żydów, w kolosalnych zbrodniach epoki komunizmu. Ten stan rzeczy utrwala w Polsce, między innymi Gazeta Wyborcza i książki J.T. Gross'a.

Dziesięć lat przez zbrodniami Hitlera, w czasie narzucania kolektywizacji, Żydzi pod wodzą Lazara Kaganowicza, wymordowali głodem dwa razy więcej chłopów w Sowietach, niż Hitler wymordował Żydow dziesięć lat później. Wówczas Żydzi chwalili się w Kijowie, w czasie narzuconego "głodomoru", że w stolicy Ukrainy, żaden Żyd nie był głodny.

Profesor Norman Finkelstein opisuje szczegółowo w swoich książkach, że sedno samo-zakłamania Żydów uformowane zostało w latach 1945-1967, kiedy skończył się okres żywej pamięci zbrodni, popełnianych przez Żydów, od 1939 roku współpracujących z sowieckim aparatem terroru na polskich terenach.

W 1967 roku zaczął się 40 letni okres skutecznego narzucania zakłamanej propagandy i ostrej cenzury, tak, że obecnie, mało kto, zdaje sobie sprawę, że w dwudziestym wieku, żydowskie ofiary stanowiły mniej niż 3% dwustu szesnastu milionów ofiar masowych mordów popełnionych w tym największym "wieku śmierci" w historii ludzkości. Nic dziwnego, że Żydom udaje się narzucać innym korzenie się i skruchę, a o własnych winach nie chcą wiedzieć i nikogo za te winy przepraszać, jak też nikomu nie okazywać skruchy.

pogonowskikropkacom
Iwo Cyprian Pogonowski
2008-04-28

Kogel-mogel · Gość

Dlaczego musimy za to płacić?

…wasze kamienice – głosiło popularne w okresie międzywojennym przysłowie. Być może stanie się ono znowu aktualne, o ile (co, dzięki Bogu, nie jest jeszcze przesądzone) dojdzie do realizacji planów Donalda Tuska i jego rządu. Liberałowie zamierzają bowiem sfinalizować kwestię reprywatyzacji mienia, przejętego po 1945 roku przez państwo polskie.

Czy chodzi jednak rzeczywiście o „reprywatyzację”? Wizyta premiera w Izraelu, podczas której złożył on 9 kwietnia obietnicę, że jego rząd do końca roku zakończy prace nad ustawą, przypominała bardziej złożenie raportu. Tusk zapewniał, że w Polsce nie ma przyzwolenia na antysemityzm, że środowisko Radia Maryja jest zjawiskiem marginalnym, a także tłumaczył się, że nie otrzymuje kontaktów z prof. Ryszardem Benderem. Centralnym tematem rozmów zarówno z premierem Ehudem Olmertem, jak i z prezydentem Szimonem Peresem była walka z rzekomym antysemityzmem, którego, sądząc po zapewnieniach Tuska, w Polsce przecież nie ma. W przeświadczeniu, że Polacy są jednak narodem antysemitów, a Żydzi opuszczali nasz kraj „pod antysemicką presją” (artykuł Jacka Pawlickiego w GW nr 85 z 10 kwietnia) potwierdzają jednak Izraelczyków polskojęzyczne media, którym przoduje oczywiście Gazeta Wyborcza.
Rząd przewiduje, że państwo polskie wypłaci odszkodowania wysokości 15-20 % utraconego majątku, którego wartość oszacowano na 16 miliardów Euro. Pomimo podkreśleń premiera, że celem ustawy jest reprywatyzacja i obejmie ona wszystkich byłych polskich obywateli – a więc Niemców, Ukraińców, Żydów – nikt nie wydaje się mieć wątpliwości, jaki jest prawdziwy cel planowanej ustawy. Powtarzają go i media (zapewne nie będąc w pełni świadomymi wagi wypowiadanego sloganu), i szef gabinetu politycznego premiera Sławomir Nowak na swojej stronie internetowej: „Tusk obiecał w Izraelu restytucję mienia żydowskiego”. A minister skarbu Aleksander Grad deklaruje, że jest zwolennikiem oddawania odszkodowań za utracony majątek w gotówce, nie wyklucza jednak zwrotu mienia w naturze. Co z tego wynika? Z jednej strony mamy łagodzące drastyczny wydźwięk hasła „przywrócenie mienia żydowskiego” zapewnienia i deklaracje dobrej woli, szczerych intencji i sprawiedliwych zamiarów, a z drugiej otwarta zostaje droga do oddawania domów, ziemi czy fabryk ludziom, którzy w przeważającej mierze Polski albo na oczy w życiu nie widzieli, albo kojarzą ją jedynie z krajem pochodzenia swych ojców i dziadów.

Szkodliwe mity

Rzeczpospolita okresu międzywojennego była krajem wielonarodowościowym. Około 10% polskiego społeczeństwa stanowili Żydzi, w tym pewna warstwa społeczna, którą komuniści nazwaliby wielką burżuazją. Było bowiem w Polsce wielu Żydów bardzo bogatych i bardzo wpływowych, posiadających liczne fabryki (m.in. dużą część przemysłu włókienniczego i naftowego), banki, grunty i kamienice w najlepszych lokalizacjach polskich miast. Byli oczywiście i Żydzi biedni, bytujący de facto w przysłowiowej nędzy galicyjskiej. Nie wdając się po raz kolejny w spory i dyskusje na temat asymilacji Żydów można z całą pewnością stwierdzić, że Żydzi polscy byli wyodrębnioną z reszty społeczeństwa, zamkniętą w swoim gronie grupą, wyróżniającą się i wyglądem, i językiem, i religią, i kulturą – które na gruncie polskim były obce, niezrozumiałe, a często i nie do pogodzenia z kulturą narodu polskiego. Niestety często byli oni też wrogo nastawieni do kraju, w którym żyli; wystarczy tylko wspomnieć o radosnym witaniu Armii Czerwonej przez Żydów w 1939 roku.
Podczas drugiej wojny światowej 90% polskich Żydów zginęło z rąk Niemców, w obozach pracy i obozach masowej zagłady. Pomijając tych, którzy uczestniczyli w budowaniu nowego systemu i utrwalaniu władzy ludowej, pozostali tylko nieliczni. Ale i Ci opuszczali kraj, albo w pierwszych latach powojennych wyjeżdżając do nowopowstałego państwa Izrael, albo w latach późniejszych, wybierając łatwiejsze życie w USA, Wielkiej Brytanii czy Europie Zachodniej. Majątki tych, którzy zginęli z rąk niemieckich nazistów, a potem także tych, którzy opuścili kraj dobrowolnie, zrzekając się (jak w marcu 1968) nawet obywatelstwa, przechodziły w ręce skarbu państwa. I było to procedurą w pełni legalną i w pełni normalną w wielu krajach Europy i nie tylko: gdy nie żyje prawowity właściciel, a brak prawowitych spadkobierców, jedynym legalnym właścicielem mienia staje się państwo, na którego terytorium leżą dane budynki czy ziemie.
Poza tym nie wolno zapominać o jeszcze jednej sprawie, o której obecnie w dobie politycznej poprawności głośno mówić nie wypada. Pomijając tragedię ludobójstwa i straty terytorialne, powojenna Polska stała się państwem jednolitym narodowościowo i kulturowo, bez dążeń separatystycznych, nie zasymilowanych mniejszości i obcych kultur. I to jest zjawiskiem pozytywnym. Wbrew temu, co wpajane jest społeczeństwu od prawie dwudziestu lat i wbrew naiwnym marzeniom polskich liberałów o harmonijnym współistnieniu kultury niemieckiej, polskiej i żydowskiej, wielokulturowość i wieloetniczność nie jest zjawiskiem sielankowo-beztroskim. Może zagrażać jedności i istnieniu państwa, zwłaszcza jeśli kultury są sobie nawzajem tak bardzo obce. A tak było w Polsce międzywojennej. Po wojnie ten problem przestał istnieć.

Sprawiedliwość, czy geszefty?

Najbardziej niezrozumiałym pytaniem jest, dlaczego państwo polskie ma być odpowiedzialne za zbrodnie dokonane przez Niemców. Przecież to oni dokonali ludobójstwa, w skutek którego polscy Żydzi utracili posiadane przed wojną majątki. Chyba, że zaakceptuje się tak trudny przecież do przyjęcia fakt, że jedynym celem żydowskiego ruchu roszczeniowego jest szantaż i wymuszenie gigantycznych sum pieniędzy od kolejnego państwa europejskiego. I nie ważne przy tym jest, że obywatele tego państwa Żydów ratowali (z narażeniem własnego życia). Ważne jest, że jeszcze Żydom nie płacili. Bo w sytuacji, kiedy nie żyją dawni właściciele, nie żyją też ich spadkobiercy, roszczenia wysuwa Światowy Kongres Żydów, powołując kolektywną grupę, która w sporze reprezentuje interesy żydowskie. Czy można tu mówić jeszcze o jakiejkolwiek sprawiedliwości? Nie, tu chodzi o geszefty, o wymuszanie odszkodowań, o korzyści materialne. Jakby tego było mało, o prawdziwych zamiarach najlepiej świadczą sprawy i wyroki sądowe, które mają na swoim koncie kierownicy ruchu roszczeniowego.
A dotyczą one oszustw bankowych, których dopuszczają się zajmujący najwyższe stanowiska w ruchu roszczeniowym amerykańscy Żydzi. Żeby mogli zarabiać takie fortuny, wymuszone odszkodowania muszą pozostać w ich rękach – dlatego zwlekają oni z wypłatą spadkobiercom, lub wypłacają kwoty cząstkowe. Czyli, nazywając sprawę po imieniu, po okradzeniu państwa, okradają własnych rodaków, czekając aż czas uczyni swoje i na świecie nie będzie już nie tylko rzeczywistych właścicieli utraconych kiedyś majątków, ale także ich dzieci i wnuków…
Mechanizmy wymuszania odszkodowań i szantażu, jakie stosują żydowski ruch roszczeniowy oraz inne tego typu fundacje, najtrafniej opisał prof. Finkelstein w swojej książce „Przedsiębiorstwo Holocaust”. Te same metody sprawdziły się w Niemczech, Szwajcarii i innych europejskich krajach. Polsce Finkelstein poświęcił co prawda mało miejsca, ale być może będzie miał on jeszcze okazję, by dopisać kolejny rozdział. Zapewne niedługo pojawią się głosy, że wartość majątku została przez polski rząd zaniżona, a Światowy Kongres Żydów zacznie domagać się wyższych haraczy, niż proponowane przez Donalda Tuska 15-20 %. Sam Finkelstein w odniesieniu do skali coraz to wyższych roszczeń stwierdził, że „żydowski ruch roszczeniowy dostaje obłędu”. A jego matka, więziona w obozie ofiara hitlerowskich Niemiec, która nigdy pełnego odszkodowania z rąk ruchu roszczeniowego nie otrzymała, krótko kwituje wzrastającą z roku na rok liczbę rzekomych Żydów, którzy przeżyli Holocaust: „Jeżeli jest prawdą, że tylu Żydów przeżyło obozy i getta, to ilu Żydów naprawdę Hitler zabił?”
Nie miał racji prezydent Kaczyński, kiedy powiedział, że reprywatyzacja polegać będzie na tym, że biedni Polacy finansować będą odszkodowania dla spadkobierców bogatych Polaków. Biedni Polacy będą raczej finansować haracze dla bardzo bogatych amerykańskich Żydów. Oczywiście o ile ustawa wejdzie w życie, w co można jeszcze powątpiewać, projektów podobnych ustaw było bowiem już 20. Można jednak przypuszczać, że obecny rząd będzie skłonny do ustępstw wobec kolejnych żydowskich roszczeń. W końcu żydowski media już rozpowszechniły wiadomość, że „Dziadek polskiego premiera był Żydem”. I nie ważne jest, że zaszła pomyłka, której przyczyną był błąd dziennikarza, nieważne jest, że pierwotnie chodziło o dziadka w Wehrmachcie. Zdanie to, a zwłaszcza jego masowe rozpowszechnianie w Izraelu, świadczą bowiem o uczuciu, jakie żywią do siebie nawzajem obecny rząd i żydowskie środowiska roszczeniowe. Podobnie, jak określenie Herr Donald dobitnie określa stosunek premiera do naszego zachodniego sąsiada.

Napisał Michał Soska
Sunday, 04 May 2008

Mysl Polska